użyj przeglądarki obsługującej SVG!
jeżeli nie masz takowej, możesz zobaczyć statyczną wersję mapy

Altbier

(stare piwo)

Jest to niemiecki styl piwa górnej fermentacji o barwie od jasnego brązu do ciemnej miedzi. Pochodzi oryginalnie z Düsseldorfu, a nazwa odnosi się do sposobu przeprowadzania ferementacji - jest to "stara metoda" górnej fermentacji, która w innych niemieckich piwach została wyparta przez dolną fermentację.

Amber ale

(bursztynowe ale)

Jak sama nazwa wskazuje - powinno to być jasne piwo górnej fermentacji o barwie bursztynowej. Piwna rewolucja nie ominęła tego stylu i zazwyczaj można znaleźć piwa chmielone odmianami amerykańskimi.

American IPA

(amerykańskie India Pale Ale)

Flagowy okręt piwnej rewolucji w Polsce i na świecie. Jasne piwo górnej fermentacji chmielone dużą ilością chmielu na intensywną goryczkę i jeszcze większą ilością na zwalający z nóg aromat. Wskazana jest karmelowość, ale przede wszystkim aromaty żywiczne lub cytrusowe pochodzące z amerykańskich gatunków takich jak chociażby Cascade, Simcoe, Citra czy Amarillo (choć pojawiają się także odmiany nowozelandzkie, australijskie, japońskie czy nowofalowe z Niemiec).

American Pale Ale

(amerykańskie jasne ale)

Najłatwiej powiedzieć, że jest to lżejsza (zarówno pod względem alkoholu, ekstraktu oraz chmielenia) wersja American IPA. Jasne piwo górnej fermentacji chmielone "po amerykańsku", czyli z nutami cytrusowymi i żywicznymi.

American Wheat

(amerykańska pszenica)

Pszeniczne jasne piwo górnej fermentacji chmielone odmianami amerykańskimi. Powinno być lekkie, orzeźwiające i pachnące cytrusami. Specyfikacja stylu według BJCP mówi, że może być zarówno klarowne, jak i mętne na poziomie Hefeweizena. Gęsta piana jak najbardziej wskazana.

Barley wine

(wino jęczmienne)

Jeden z najmocniejszych piwnych stylów to w zasadzie wino jęczmienne. Cechy charakterystyczne? Ekstrakt często przekraczający 25 stopni Plato i alkohol w okolicach 10%. Wszystko inne w zasadzie jest dozwolone i zależy od przepisu piwowara; wina jęczmienne mogą być bursztynowe, wpadające w brąz lub ciemne, chmielone klasycznie po angielsku lub nowofalowo po ameryakńsku, wytrawne lub słodsze. Styl ten jest wybitnie przeznaczony do leżakowanie, jednak jedyny polski barley wine pojawia się raczej tylko w wersji lanej w wybranych pubach.

Belgijskie ale

Są to przeważnie jasne piwa górnej fermentacji, których wyróżniają się specyficznymi "belgijskimi aromatami". Estrowe armoaty pochodzą najczęściej ze specjalnych szczepów drożdży, chociaż użyte przy warzeniu słody i chmiele z pewnością też wpływają na końcowy efekt.

Bière de garde

(piwo przetrzymywane)

Bardzo szeroki styl obejmujący zarówno piwa dolnej i górnej fermentacji, jak i filtrowane i niefiltrowane. Tradycyjnie bière de garde były warzone we Francji jesienią lub zimą, aby uniknąć problemów z drożdżami przy wysokich temperaturach. Można zaryzykować stwierdzenie, że jest to słodszy kuzyn belgijskiego saison.

Bitter

Angielskie jasne piwo górnej fermentacji... i to by było na tyle. Widełki stylu pozwalają tak nazywać piwa lekkie (od 3%) i mocne (do 7% alkoholu), jasne, bursztynowe, a nawet nieco ciemniejsze, a także mniej lub bardziej chmielone. Są to tradycyjne piwa Anglii, choć niestety wypierane przez jasne lagery nawet w Wielkiej Brytanii.

Black IPA

(ciemne India Pale Ale)

Chociaż niektórzy wolą nazwę "Cascadian Black Ale", myślę, że używanie określenia "Black IPA" rozwiewa wszystkie wątpliwości co do charakterystyki stylu. Ot, najczęściej jest to amerykańskie India Pale Ale warzone na ciemnych słodach, gdzie intenstywne chmielowe aromaty mieszają się z wyraźnymi nutami palonego słodu. Gorzkie i czarne - prawie jak kawa z procentami.

Brown ale

(brunatne ale)

Ciemne, ale nie czarne piwo górnej fermentacji. Kolejny klasyczny styl, które w ramach piwnej rewolucji przeszedł lifting i obecnie najczęściej jest spotykany jako American Brown Ale.

Cream ale

Typowo amerykański styl piwa górnej fermentacji. Lekkie i jasne ale, które wbrew sugerującej nazwie, wcale nie ma kremowej konsystencji znanej chociażby z niektórych typów stoutu. Najlepiej je określić jako górnofermentacyjny odpowiednik jasnego lagera.

Dubbel

Ciemne piwo górnej fermentacji pochodzące oryginalnie z belgijskich klasztorów. Powinno być całkiem mocne (6-8% alkoholu), z wyraźną goryczką pochodzącą z chmielu oraz ciężkie. Owocowe aromaty są jak najbardziej wskazane.

Dunkel

(ciemny lager)

Ciemne piwo dolnej fermentacji (najczęściej ciemnobursztynowy lub czarny z rubinowymi prześwitami) o zdecydowanym słodowym smaku.

Dunkelweizen

(ciemne pszeniczne)

Ciemne piwo najczęściej górnej fermentacji, które jest po prostu ciemniejszą wersją Hefeweizena. W naszym kraju popularne dzięki supermarketowym promocjom na niemieckie piwo Paulaner Dunkel.

Dyniowe ale

(pumpkin ale)

Sezonowe piwo górnej fermentacji pochodzące ze Stanów Zjednoczonych i warzone najczęściej w okresie poprzedzającym Halloween. Piwa dyniowe najczęściej warzy się z pieczoną dynią w zasypie, a oprócz chmielu, dodaje się do nich garść przypraw do ciasta dyniowego. Są to najczęściej cynamon, imbir, gałka muszkatołowa, goździki i ziele angielskie - dzięki nim piwo ma specyficzny "świąteczny" aromat.

Dzikie ale

Piwa górnej fermentacji świadomie zaszczepione "dzikimi drożdżami", czyli odmianą z rodziny Brettanomyces. Nadają one piwu specyficznych aromatów końskiej derki, wsi lub... spoconego konia. Mimo niezbyt zachęcającego opisu, tworzą naprawdę ciekawe kombinacje, a wszystko zgodnie z nową falą piwnej rewolucji, czyli "sour is a new hoppy".

"Eurolager"

(international pale lager)

Jasne i najczęściej wysoko odfermentowane piwo dolnej fermentacji, które w większości zapełnia półki sklepów w Polsce i na całym świecie. Pozwoliłem sobie jako "eurolagera" określić piwa z dużych koncernów, które mają słodowy smak, homeopatyczne ilości chmielu oraz przechodzą proces HGB.

Flanders Red Ale

(flandryjskie czerwone ale)

Kwaśne piwo górnej fermentacji o czerwonej barwie wywodzące się z belgijskiej Flandrii. Fermentowane jest tradycyjnie z drożdżami w rodziny Lactobacillus, które wytwarzają kwas mlekowy odpowiedzialny za kwaśny posmak piwa. Piwo jest leżakowane w drewnianych beczkach, najczęściej po winie.

Golden/Blonde Ale

Jasne piwa górnej fermentacji, które w zamyśle piwowara miały być podobne do jasnych lagerów.

Gose

Wytrawne pszeniczne piwo górnej fermentacji zaliczane do "sour ales". Styl wywodzi się z niemieckiego Lipska, a najbardziej charakterystyczną cechą jest słony smak, który pochodzi od... soli. Poza tym piwo przyprawia się kolendrą, a podczas fermentacji powstaje w nim kwas mlekowy.

Grodziskie

Tradycyjne pszeniczne jasne piwo pochodzące z Grodziska Wielkopolskiego. Warzone było na pszenicznym wędzonym słodzie, czego wynikiem był bardzo specyficzny smak. Ostatni browar warzący grodziskie został zamknięty w latach 90. ubiegłego wieku przez Kompanię Piwowarską ze względów ekonomicznych. Od kilkunastu lat styl jest utrzymywany przy życiu przez piwowarów domowych oraz browary rzemieślnicze.

Gruit

Nieco zapomniany styl piwa, w którym za goryczkę nie odpowiada chmiel, a specjalna mieszanka przypraw, w której skład może wchodzić lawenda, jałowiec czy piołun.

Hefeweizen

(piwo pszeniczno-drożdżowe)

Klasyczne niemieckie jasne piwo pszeniczne. Charakteryzuje się żółtą barwą, imponująco trwałą pianą oraz zniewalającym aromatem bananów i goździków (pochodzącym z przerwy ferulikowej podczas warzenia, a nie ze sztucznych aromatów czy nawet dodatku owoców i przypraw). Naturalnie powinno być mętne i lekko chmielone.

Imperialne IPA

(imperialne India Pale Ale)

Mocne piwo górnej fermentacji będące "wzmocnioną" wersją zwykłego India Pale Ale. Więcej ekstraktu przekłada się na więcej alkoholu, ponadto więcej chmielu wpływa na większą goryczkę. Zwane również "double IPA", mają bardzo intensywny smak i aromat.

Irish ale

(irlandzkie ale)

Zazwyczaj piwa górnej fermentacji pochodzące z Irlandii. Charakteryzują się karmelem przechodzącym w toffi, gładkością, subtelnym chmieleniem oraz przede wszystkim czerwoną lub miedzianą barwą.

Jasne pełne

Standardowe jasne piwa dolnej fermentacji przeznaczone do "normalnego picia", a nie do delektowania się i podziwiania kunsztu piwowara. Pozwoliłem sobie rozgraniczyć je od "eurolagerów", więc są tutaj raczej piwa pochodzące z mniejszych browarów, które mogą być lepszą alternatywą dla HGB i zasypu nie zawsze składającego się tylko ze słodu.

Klasyczne IPA

(klasyczne India Pale Ale)

Mocno chmielone jasne piwo górnej fermentacji. Powstało jeszcze za czasów kolonialnych, kiedy to trzeba było w jakiś sposób transportować piwo z Anglii do Indii; szybko się okazało, że chmiel ma właściwości konserwujące, więc chmielono ale na potęgę i wysyłano w świat. Klasyczne IPA ma mniej intensywne karmelowe i kwiatowe aromaty w przeciwieństwie do "perfumowanych" amerykańskich odpowiedników.

Koźlak tradycyjny

Ciemne, słodkie i mocne piwo dolnej fermentacji pochodzące z Niemiec. Nazwa pochodzi od niemieckiego słowa bock, które oznacza kozła.

Kristalweizen

(przejrzyste piwo pszeniczne)

Filtrowana odmiana klasycznej niemieckiej pszenicy. To jasne piwo górnej fermentacji charakteryzuje się typowymi cechami piw pszenicznych (banany, goździki), ale jest nieco bardziej cierpkie.

Lager wiedeński

Piwo dolnej fermentacji pochodzące z Wiednia. Przez wykorzystanie specjalnych słodów, piwo to ma czerwoną czy też bursztynową barwę.

Lambic

Belgijski rodzaj piwa fermentacji spontanicznej do którego warzenia używa się słodu jęczmiennego, niesłodowanej pszenicy i zwietrzałego chmielu. Oryginalnie fermentacja zaczyna się po wystawieniu brzeczki na powietrze zawierające dzikie drożdże. Piwo leżakuje się po kilka lat; zmieszane roczniki lambica nazywa się gueuze. Popularne są lambiki z dodatkiem owoców: wiśniowy kriek, malinowy framboise, porzeczkowy cassis czy brzoskwiniowy pecheresse.

Marcowe

Półciemne (czesi użyliby nazwy polotmavé) piwo dolnej fermentacji pochodzące z Niemiec; inna nazwa to Oktoberfestbier. Warzyło się je tradycyjnie w marcu, aby otrzymać idealne piwo na Oktoberfest. Jest mocniejsze od przeciętnego jasnego lagera.

Mild

Brunatne lub ciemne piwa górnej fermentacji charakteryzujące się niskim poziomem chmielenia. Są umiarkowanie słodkie, karmelowe, lekko palone. W zestawieniu z nowofalowymi piwami mogą się wydawać "nudne", jednak to tradycyjne angielskie ale, które warto poznać.

Miodowe

Mógłbym zaryzykować stwierdzenie, że piwa miodowe w znanej nam postaci to typowo polski styl; podobnych za granicą można spotkać najwyżej kilka marek. Są to jasne lub ciemne piwa dolnej fermentacji z wyraźnym miodowym aromatem i smakiem. Browary najczęściej podkreślają na etykietach naturalne pochodzenie miodu (często stosuje się gryczany), chociaż zdarzają się też piwa z dodatkiem sztucznego miodu. Czy jest to jakaś scheda po niegdyś bardzo popularnych w Polsce miodach pitnych?

Nieowocowe

Smakowe piwa, do produkcji których nie użyto owoców ani miodu. Mogą to być przyprawy lub ciekawe i nietypowe rośliny, które zazwyczaj nikomu nie kojarzą się z piwem. Amerykański browar Rouge dodał do piwa smażony boczek i syrop klonowy, co może wydawać się szaleństwem, ale na naszym podwórku można kupić polskie piwo z czosnkiem... więc lepiej zacisnąć zęby i eksperymentować albo nigdy więcej nie spojrzeć na tę półkę.

Nowofalowy lager

Owoc piwnej rewolucji w Polsce. Zazwyczaj jasne piwo dolnej fermentacji, które przyprawiono egzotycznym chmielem, aby nadać rześkie nuty cytrusowe lub żywiczne. O dziwo w tej konkurencji nie przodują browary rzemieślnicze, ale tak zwane browary regionalne, a wieść gminna niesie, że jedno koncernowe piwo również ma w sobie amerykański chmiel.

Old Ale

(stare ale)

Przede wszystkim mocne, słodkawe i szczodrze chmielone piwa górnej fermentacji pochodzące z Anglii. Są z natury przeznaczone do leżakowania niczym wina albo whisky.

Owocowe

Zazwyczaj jasne lagery z dodatkiem owoców lub syropów owocowych. W przeciwieństwie do radlerów, które mają średnio do 3%, owocowe lagery mogą mieć zawartość alkoholu sięgającą nawet sześciu procent. Popularne smaki to malina, jabłko i śliwka. Występują w ofercie wielu browarów w Polsce.

Pilzner

Czeski styl jasnego piwa dolnej fermentacji. Treściwe, klarowne, niezbyt mocne i zdecydowanie wyróżniające się chmielowym aromatem. Nie jest to w żadnym wypadku poziom IPA, jednak chmiel powinien być wyraźnie wyczuwalny w smaku i aromacie - mówi się o minimum 28 IBU. Chociaż styl jest znany wśród wielu ludzi, tak naprawdę w Polsce ciężko dostać "dobrego pilsa", gdyż zawsze znajdzie się za mało chmielu, za dużo DMS-u albo pojawi się jakaś wada produkcyjna.

Polskie IPA

(polskie India Pale Ale)

Iż Polacy nie gęsi, iż swój chmiel mają - tak najlepiej opisać genezę polskiego India Pale Ale. Powinno to być piwo górnej fermentacji, które nachmielono mocno (więcej niż 50 IBU?) na modłę angielską, ale chmielami pochodzącymi z Polski. I jak Marynka, Sybilla, Lubelski czy Iunga używane są stosunkowo często, to polska scena rzemieślnicza jakby zapominała o pozostałych chmielach, a przecież Lomik, Oktawia, Zula, Limbus czy Zbyszko gdzieś tam rosną.

Porter

Angielskie ciemne piwo górnej fermentacji, którego nie należy mylić z porterem bałtyckim. Wytrawne, niezbyt alkoholowe, mocno chmielone - to jego podstawowe cechy. Nawet specjaliście dyskutują czy nie zaliczać go do rodziny stoutów, jednak portery są od nich z reguły nieco lżejsze.

Porter bałtycki

Mocne i ciemne piwo dolnej fermentacji, jeden z najmocniejszych lagerów. Mniej palone niż imperialny stout, ale za to bardziej słodkie. To swoisty narodowy skard polskiego piwowarstwa, do którego nawet koncerny się przykładają z należytą starannością. Aż sześć polskich porterów bałtyckich znajduje się na liście 50 najlepszych piw w tym stylu według popularnego Ratebeer.com.

Pszeniczny lager

Jasne piwo dolnej fermentacji ze słodem pszenicznym lub niesłodowaną pszenicą w zasypie. Piwa te są najczęściej warzone w dużych browarach, gdzie najpewniej wykalkulowano, że nie opłaca się za bardzo zmieniać całego procesu warzenia dla jednego stylu. Produkcja wygląda identycznie jak przy zwykłym lagerze, a jedyna różnica to zasyp. Nie uświadczymy tutaj typowych aromatów znanych z Hefeweizenów.

Quadrupel

Bardzo mocne piwo górnej fermentacji pochodzące oryginalnie z holenderskiego klasztoru trapistów. To zwyczajowo ciemne ale jest mocniejsze od ciężkiego tripla (10% alkoholu robi swoje) i jest odpowiednikiem barley wine i imperialnego stoutu w rodzinie belgijskich piw.

Radler

Po niemiecku słowo "radler" oznacza kolarza, a geneza piwa sięga 1922 roku. Legenda mówi, że monachijski kucharz zmieszał jasnego lagera z lemoniadą, aby móc obsłużyć wszystkich rowerzystów, którzy pojawili się w jego gospodzie. Dzięki temu mógł sprzedać więcej kufli piwa, a klienci mogli spokojnie odjechać na rowerze bez nieprzyjemnych skutków picia alkoholu. Dzisiaj radlery można spotkać w większości sklepów jako niskoprocentowe napoje orzeźwiające, gdzie jasne piwo miesza się z cytrusową zaprawą, najczęściej w stosunku 50/50. Warto też wspomnieć, że niektóre browary (Cornelius) robią swoje radlery na bazie piw pszenicznych, więc mogłyby być one teoretycznie zaliczane do piw górnej fermentacji.

Rauchbock

(koźlak wędzony)

Ciemne i ciężkie piwo dolnej fermentacji warzone na jęczmiennym wędzonym słodzie. Oprócz standardowych nut koźlakowych, Rauchbock ma wyraźny aromat i smak wędzonki, więc może być ciężkostrawny dla wielu osób, które dopiero zaczynają przygodę z ciekawymi stylami piwa. Sztandarowym przykładem wędzonego koźlaka jest niemiecka Schlenkerla Urbock z Bambergu.

Rauchmärzen

(wędzone marcowe)

Odmiana piwa marcowego (niemieckie Märzen/Oktoberfestbier) warzona na słodzie wędzonym, który nadaje jej charakterystycznych nut w aromacie i smaku. Styl zapewne wywodzi się z niemieckiego Bambergu.

Roggenbier

(piwo żytnie)

A gdyby w piwie pszenicznym zamiast pszenicy użyć żyta? Taka myśl zapewne przyświecała niemieckiemu autorowi receptury na Roggenbier, bo nawet ćwierć zasypu tego piwa to żyto. Zamiast pszenicznych bananów i goździków można się spodziewać kwaskowych i ostrych nut, za które odpowiada to zboże. Roggen powinien być wytrawny i mieć trwałą pianę.

Rżnięte

Połączenie lekkiego jasnego piwa z ciemnym piwem, gdzie oba składniki najczęściej są lagerami. Oczywiście można przerżnąć porter bałtycki z imperialnym IPA, jednak typowe połączenie w Czechach to jasna desítka z ciemnym tmavé.

Sahti

Bardzo ciekawy styl piwa pochodzący z Finlandii. Jasne, gęste, nienagazowane, mętne i z IBU bliskim zera. Różne interpretacje zakładają wykorzystanie słodów wędzonych, jałowca i drożdży piekarskich, co daje bardzo specyficzny efekt końcowy. Dla wprowadzenia klimatu, sahti powinno się pić z kubków; niektóre polskie multitapy stanęły na wysokości zadania i Koniec świata nalewano z wiadra chochlą!

Saison

Tradycyjnie saison był warzony na lato, aby orzeźwiać pracujących w polu chłopów. Jest to jasne (często pomarańczowe w barwie) piwo górnej fermentacji z wyraźnym chmielowym akcentem, przyprawami i aromatem owoców. Jest stosunkowo mocne (do 7% alkoholu), ale wysycenie i rześkie nuty sprawiają, że nadzwyczajnie dobrze się je pije.

Schwarzbier

(czarne piwo)

Jest to ciemne piwo dolnej fermentacji pochodzące z Niemiec. Można byłoby pokusić się o określenie go jako lagerowego stouta, bo charkateryzuje się nutami palonymi i chmielowymi, a nie jest tak słodowy jak dunkel.

Stout imperialny

Najmocniejsze piwo z rodziny stoutów - czarne jak smoła piwo górnej fermentacji, którego zawartość alkoholu często przekracza 9%. Mocno palone, kawowe i czekoladowe - z wyraźnym aromatem chmielu. Nazywany jest też Russian Imperial Stoutem, gdyż eksportowano go z londyńskich browarów na carski dwór Katarzyny II.

Stout mleczny

Jest to ciemne piwo górnej fermentacji, do którego dodano laktozę. Cukier ten nie jest zjadany przez drożdże podczas procesu fermentacji, więc gotowe piwo jest słodkie. Z czekoladowo-kawowym aromatem stoutu daje to najwyraz ciekawe połączenie.

Stout ostrygowy

To ciemne piwo górnej fermentacji warzone w dwóch wariantach: jako idealny dodatek do ostryg lub faktycznie z ostrygami w zasypie. Pierwsza opcja pochodzi jeszcze z XVIII wieku, kiedy to ostrygi były popularną przekąską do równie popularnych stoutów. Natomiast pierwszy stout ostrygowy został uwarzony w 1938 roku w londyńskim browarze Hammerton. Polska Osteroida z Browaru Bednary została uwarzona z 15 kilogramami ostryg w 2014 roku.

Stout owsiany

Dodawanie niesłodowanego owsa do piwa były normalną rzeczą w średniowieczu. Dziś to ziarno z ciemnych piwach górnej fermentacji wprowadza coś, co najlepiej określić kremową konsystencją i gładkością.

Stout wędzony

Ciemne piwa górnej fermentacji mogą być warzone na słodzie wędzonym. Pierwsza opcja zakłada słód wykorzystywany w Rauchbierach, czyli nadający aromat i smak wędzonki. Druga opcja jest na tyle ciekawsza, że wykorzystywany jest słód, którego używa się również przy produkcji whisky. Takie piwa będą miały torfowy aromat i smak "przepalonej izolacji elektrycznej".

Stout wytrawny

Ciemne piwo górnej fermentacji pochodzące z Wysp Brytyjskich. Nie jest to piwo mocne, a główną rolę grają palone słody i chmiel. Najbardziej znanym stoutem wytrawnym na świecie jest irlandzki Guinness.

Strong Lager

Mocne piwo dolnej fermentacji. Za dolną granicę uznałem 6% alkoholu i dobrałem piwa w taki sposób, aby pochodziły z nieco "lepszej półki".

Super mocne

Styl ten na zachodzie określany jest jako "malt liquor" i odnosi się do tanich, ale mocnych trunków, których metoda wytwarzania podobna jest do procesu warzenia piwa. U nas można spotkać te piwa jako dziewięcio-i-więcej-procentowe napitki sprzedawane w dyskontach i supermarketach po bardzo niskich cenach. Standardowo mają po 9% alkoholu, a w smaku oferują aromaty spirytusu i przekrój przez większość wad, które mogą powstać przy warzeniu.

Świąteczne

Piwa świąteczne warzy się sezonowo na okres Świąt Bożego Narodzenia. Są to zazwyczaj ciemne i mocne piwa (zarówno dolnej, jak i górnej fermentacji), których zadaniem jest rozgrzanie piwosza w zimowe wieczory. Dodaje się do nich świąteczne przyprawy, czyli cynamon, imbir, goździki, miód, kardamon czy wanilię, chociaż ostatnio pojawiają się "piwa świąteczne", gdzie pierwsze skrzypce gra amerykański chmiel lub jałowiec.

Tripel

Mocne (około 9% alkoholu) i jasne piwo górnej fermentacji pochodzące z belgijskich klasztorów. Pod względem ekstraktu i alkoholu jest mocniejsze od dubbla, ale słabsze od quadrupla. Najlepsze triple są warzone z powodzeniem przez trapistów na tereni Belgii i Holandii.

Wędzone

Grupa piw górnej fermentacji (rzadko się spotyka inne wędzone lagery poza Rauchmarzenem i Rauchbockiem) warzone na specjalnym słodzie. Mają wyraźny wędzony smak i aromat, a często są wariacjami odnośnie innych stylów. Oprócz klasycznych Rauchbierów warto odnotować, że uwarzono w Polsce wędzone American Pale Ale czy wędzone czerwone ale.

Weizenbock

(koźlak pszeniczny)

Niemieckie ciemne i mocne piwo pszeniczne tradycyjnie warzone jesienią, zimą lub wczesną wiosną. W zasadzie jest to coś pomiędzy Hefeweizenem (aromaty bananów i goździków, pszeniczny zasyp) a mocniejszym koźlakiem (słodsze nuty, alkohol).

White IPA

(białe India Pale Ale)

Przeciwieństwo Black IPA, czyli pszeniczne jasne piwo górnej fermentacji chmielone na goryczkę i aromat nowofalowymi odmianami chmielu. Coś pomiędzy połączeniem amerykańskiego IPA z weizenem lub witbierem a American Wheat z większą ilością chmielu.

Witbier

Belgijskie piwo pszeniczne znacznie różniące się od klasycznego niemieckiego pszeniczniaka. Piwo powinno być bardzo jasne, wręcz mlecznobiałe (skąd też wzięło swoją nazwę), rześkie w smaku oraz pachnące przyprawami. Tradycyjne dodatki do witbiera to skórka pomarańczy curaçao oraz kolendra.